Wspólnota Medytujących Chrześcijan, która ukształtowała się w ciągu dziesięciu lat po śmierci Johna Maina, jest pewnego rodzaju klasztorem. Jest to klasztor ludzi zjednoczonych modlitwą serca, w modlitwie Jezusa, gdzie Duch Święty napełnia nasze wnętrza. Klasztor ten nie ma ścian i jednoczy ludzi podążających różnymi ścieżkami życia. W medytacji dotykamy istoty tego, co nazywamy byciem uczniem Jezusa. W czasie medytacji nasze oczy są otwarte, aby widzieć powszechnego Zbawiciela w Jezusie. Ogarnia nas wtedy również zdumienie sposobami, w jakich Bóg objawia się nam przez inne religie, poprzez Słowo, które stało się widzialne i wcielone dla nas w Jezusie. Jestem przekonany, że kontemplacyjne doświadczenie leży w samym sercu Kościoła. Medytacja, jako codzienna praktyka, uczy nas wszystkich, że kontemplacja nie jest zarezerwowana jedynie dla garstki wybrańców i nie jest czymś niezwykłym. Jest to droga, na której Bóg objawia się nam w sprawach codziennych. Kontemplacja jest także bramą do Królestwa Bożego, powinniśmy zatem stać się jak dzieci, aby do niego wejść. Wielkim darem bycia dzieckiem jest jego pełna obecność w chwili teraźniejszej, dlatego tak ważne jest podejście do praktyki medytacji z prostotą i zrozumienie tego, że kieruje ona nas ku rzeczywistości, ku teraźniejszości.

W maju podczas Meditatio 2007 w Krakowie ojciec Laurence Freeman ogłosił powołanie nowej krajowej koordynatorki WCCM.PL, Pauliny Leśniak ze Szczecina (na zdjęciu z prawej strony).

Kontakt do krajowego koordynatora w stopce strony: Kontakt WCCM.PL.

Prosimy koniecznie ręcznie wpisać swój adres e-mailowy, w przeciwnym przypadku nie będziemy w stanie odpowiedzieć na korespondencję.

Zapraszamy do pisania do nas.

********* 

WCCM i inne wspólnoty

Światowa Wspólnota Medytacji Chrześcijańskiej jest jedną z wielu w sieci światowych wspólnot zaangażowanych w ponowne odkrywanie i nauczanie chrześcijańskich tradycji  kontemplacji. Wśród nich bliska przyjaźń łączy ją z Contemplative Outreach, organizacji która popularyzuje modlitwę kontemplacyjną, wyrażona we wspólnym oświadczeniu Laurence’a Freemana i Thomasa Keatinga.

Wspólne oświadczenie Światowej Wspólnoty Medytacji Chrześcijańskiej i Contemplative Outreach

Kontemplatywne wspólnoty Contemplative Outreach i The World Community for Christian Meditation rozpoczęły swą działalność około 25 lat temu niezależnie od siebie, ale we współzależności od tej samej tradycji ewangelicznej.

Obie wspólnoty wyrosły z gruntu chrześcijańskich i apofatycznych tradycji modlitwy kontemplacyjnej. Z tego powodu łączy nas specjalny szacunek dla wczesnych tradycji monastycznych, reprezentowanych na przykład przez Jana Kasjana, hesychastów tradycji Kościoła prawosławnego i mistyków średniowiecznych, jak autor Obłoku niewiedzy. Wierzymy, że tradycje te są żywymi strumieniami niosącymi ważne i aktualne wartości dla współczesnego chrześcijanina, dla odnowy życia wszystkich kościołów i dla wzmocnienia poczucia sakrum w dzisiejszym świecie.

Jesteśmy przekonani, że Duch Święty pobudza na nowo życie kontemplatywne wśród ludu Bożego, wychodząc poza tradycyjne kategorie ludzi świeckich i duchownych.

Ożywia On również doświadczenie komunii wykraczające poza granice wyznaniowe. Ten sam Duch przypomina nam zapomniane skarby naszej chrześcijańskiej tradycji. Ujrzenie kontemplacji w wymiarze osobistej modlitwy i postawy życiowej oraz odnajdywanie jej w naszej własnej tradycji, jawi się wielu chrześcijanom, jako zbawienne odkrycie. Wierzymy, że odkrycie to i jego rosnący wpływ powinny być pobudzane przez wszystkich chrześcijańskich przewodników.

Modlitwa kontemplacyjna podlega rozwojowi, tak jak wiara i wytrwałość. By je podtrzymać rodzą się nowe wspólnoty. Dla naszych obu wspólnot cechą charakterystyczną tego wzrostu są małe lokalne grupy, które rozwijają się zarówno w głębi modlitwy, jak i w liczebności członków. Zachęcamy do dzielenia się wiarą między grupami, które oddane są idei otwartości, gościnności i ekumenizmowi. Wierzymy, że dalszy wzrost będzie miał miejsce, jeżeli takie grupy będą spotykać się od czasu do czasu, by wzajemnie dzielić się ciszą Chrystusa, ciszą jego Słowa.

Różnice, jakie mają miejsce w praktyce, zwłaszcza odnośnie mantry i świętego symbolu, nie są liniami podziału, lecz subtelnymi wyrazami bogactwa naszej chrześcijańskiej tradycji. Jednakże mądrość i doświadczenie sugerują, by dana osoba trzymała się wiernie raz obranej praktyce. Przeżywanie mądrości na drodze kontemplacji jest sprawą wiary aktywnej w miłości, a nie spirytualistycznych technik. Kontemplacja jest w pierwszym rzędzie praktyką, a nie teorią i jako taka wymaga wierności metodzie, czy dyscyplinie. I tak uznając wspólne źródła i ostateczne cele chrześcijańskiej kontemplacji, uznajemy też równouprawnienie odmiennych interpretacji i rekomendacji dotyczących danej praktyki. Wszędzie tam, gdzie szanujemy różnice i dzielimy podobieństwa, otwieramy się na jedność w prawdzie i wolności ducha.

Z głębi rosnącego doświadczenia kontemplacji rodzą się w nowy sposób owoce Ducha. Dobroczynność, współczucie i tolerancja, czynienie pokoju i odwaga w sprawach sprawiedliwości społecznej charakteryzują chrześcijańską kontemplację przeżywaną indywidualnie i wspólnotowo. Lepsze zrozumienie i dowartościowanie dialogu międzyreligijnego jest następnym owocem praktyk obu wspólnot.

Obie nasze wspólnoty są w skali historycznej wciąż bardzo młode. Ciągle odkrywamy powołanie w ciele Chrystusa. Poprzez naszą duchową komunię i ucząc się od siebie wzajemnie, modlimy się o wytrwałość na drodze kontemplacji i umiejętność dzielenia się z całym światem jej duchowymi bogactwami.