Jezus powiedział do swoich uczniów: "Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata. Jeśli zaś nie usłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi. A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik. Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Dalej, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie, to wszystko otrzymają od mojego Ojca, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich". (Mt 18,15-20)

Nikt żyjący w naszym społeczeństwie nie może być nieświadomy, że żyjemy pośród napięć […] Zarazem jednak jako chrześcijanie jesteśmy błogosławieni (tj. szczęśliwi), gdyż „błogosławienie [są ci], którzy wprowadzają pokój” (Mt 5, 9). Sądzę, że medytacja prowadzi nas do zrozumienia tego paradoksu wprowadzania pokoju w pełnym przemocy świecie, nie w niejasnych ogólnikach, lecz konkretnie. Pomaga nam zrozumieć, że nasze zobowiązanie do medytacji jest oddaniem się pokojowi i miłości jego Ducha.