Jezus, nauczając rzesze, mówił: "Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok". Potem, usiadłszy naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz. Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: "Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie". (Mk 12, 38-44)

Jeżeli powtarzacie słowo-modlitwę, musicie liczyć się z konsekwencjami jego powtarzania. Będzie to przemiana waszego życia. W miarę, jak ta konwersja rozwija się w waszym zwykłym życiu, zaczynamy rozpoznawać ją jako zbawcze doświadczenie, doświadczenie wyzwolenia. Chociaż początkowo możemy myśleć, że jesteśmy przykuci do wielu rzeczy, to faktycznie jesteśmy przykuci tylko do nas samych. Wyzwolenie, za jakim tęsknimy, to właśnie wyzwolenie od samo-świadomości, od skupienia na samym sobie, od obsesji na własnym punkcie, od izolacji.