Uczniowie rzekli do Jezusa: „Oto teraz mówisz otwarcie i nie opowiadasz żadnej przypowieści. Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie trzeba, aby Cię kto pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś”. Odpowiedział im Jezus: „Teraz wierzycie? Oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie każdy w swoją stronę, a Mnie zostawicie samego. Ale Ja nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną. To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę: Jam zwyciężył świat”. (J 16,29-33)

Nauczanie kieruje nas do głębi, dodając sił. Nie ma prowadzić do zadowolenia z siebie. Nie chodzi o to, że upadek ma stać się czymś pożądanym: powinniśmy zawodzić coraz mniej. Nauczanie jest nieustannym od-uczaniem zadowolenia z siebie. Częścią naszego zadowolenia z siebie jest zbyt ochocza akceptacja porażki – to właśnie nazywamy kompromisem. W odbywanej przez nas podróży widać bardzo mały, bardzo jasny punkcik czystego ideału – punkcik Absolutu, który nie zniknie. Według niego wyznaczamy naszą trasę.